Ήτανε 22 του Γενάρη και σήμανε μεσάνυχτα και οι 1000 λέξεις που κράταγα για εμένα, κάπου κρυφά σε ξεχασμένα σημειωματάρια να μην διαβάσεις δικές μου εργασίες, έγιναν pixel να συνθέσουν την μορφή σου.

23 Ιανουαρίου πια, και εσύ Αλέξανδρε για πρώτη χρονιά δεν είσαι ανάμεσα μας .

Όπου και αν είσαι, εγώ σε ένα παράθυρο σε βλέπω να κοιτάζεις την όμορφη ζωή που ξετυλίγεται μπροστά μας δίχως την παρουσία σου. Εσύ έτσι και αλλιώς θα ζεις εντός μας.

Σε όσους τιμάμε όσα μας έδωσες, με την διδασκαλία σου, τις συμβουλές, τα πειράγματα, τις προτροπές, την αυστηρή κριτική, τον κρυφό έπαινο, το βλέμμα που χειροκροτάει πίσω από των χειλιών την σιωπή…
Ήσουν σκάλα για να ανεβούμε να σε φτάσουμε και κάθε στιγμή να σε υψώνουμε, μα τόσο ψηλά που ήσουνα και εσύ, σε έβλεπε πιο πολύ ο Θεός για να σε δοκιμάσει και αφού τις άντεξες πάλι με ανάστημα ορθό και τόσο υψωμένο ήθελε δίπλα του να σε έχει.

Και σε έχει πια κοντά Του…

Είναι κάποια γενέθλια ιερά που τιμούνε την ψυχή, το έργο της μοιρασμένα σε 49 κεράκια.
Σήμερα 50 αν ήσουν εδώ…

Απ’ όλες τις πράξεις η αφαίρεση πάντα για εμένα η πιο ουσιώδης να μετράει εκείνες τις στιγμές που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου και δεν υπάρχει τηλέφωνο, μήνυμα, κάτι συμβατό, να φτάσει η Ευχή μου δίπλα στα αστέρια που κοιμάσαι.

Μα ακόμα υπάρχουν γέφυρες για να βρεθούμε.

 

 

Ακούω την φωνή σου…

Θα υπάρχει πάντα ένα λευκό χαρτί οι δυο μας να τα λέμε .

Χωρίς κεριά, θρήνο, καντήλια, θλίψη, δάκρυα σπατάλης, κλάματα ενοχών, φλυαρία προσδοκιών, οι ψυχές μας να μιλήσουνε.

Είδα ουράνιο τόξο σήμερα στο φως μίας δικής σου μέρας και σου υπόσχομαι ότι μου δώρισες κάποτε με έμπνευση,  με αγάπη και εγώ να το χαρίσω.

Ένα βιβλίο σε κάθε άνθρωπο που θέλει να σε γνωρίσει αληθινά. Να δει το πρόσωπο της αξίας σου μαζί με την ψυχή.

Σε 5 αναγνώστες που θα κάνουν like & share την ανάρτηση, θα κερδίσουν 4 βιβλία που γράψαμε μαζί, την Άλμα, τη μαύρη κωμωδία Εφτά ζωές, τους Oρίζοντες, το βραβευμένο A.f.r.a.id  μα και ένα δικό σου από τα δικά μου αγαπημένα βιβλία, την Κόστα Ρίκα που ήταν πάντα έμπνευση και εκεί θα ταξιδεύεις με όσους σε αγάπησαν να παραθερίζουν οι αναμνήσεις μας παρέα.

Μα δεν μπορώ να μην σου πω…

Χρόνια πολλά,
Μελάνι της Γραφής μου
Ηλιαχτίδα της ψυχής μου.

Στη μνήμη του εκλεκτού δάσκαλου και φίλου μου Αλέξανδρου Ντερπούλη.