Ξύπνησα στις 9/9 νωρίς το πρωί και είπα στον εαυτό μου, «κοριτσάκι μου πρόσεχε σήμερα γιατί είναι μέρα ενεργειακής πύλης του Άδη. Έχε τα μάτια σου δεκατέσσερα στο δρόμο, στο τιμόνι, στους άλλους, να μην πάθεις κανένα κακό».
Και όσο και αν πρόσεχα, το μέγιστο κακό, σκάει σαν βόμβα στις 17:45 σε όλα τα ειδησεογραφικά δελτία. Πέθανε ο Γιώργος Μαζωνάκης από ανακοπή καρδιάς στοπ.
Στοπ και στον παλμό της ελληνικής καρδιάς μας . Η είδηση ήρθε σαν γροθιά στο μαχαίρι και αιμορράγησε όλο το πανελλήνιο, από την ξαφνική, αναπάντεχη και αποτρόπαιη απώλεια του τραγουδιστή. Κανένας μας δεν το πίστευε αρχικά και το αποδώσαμε ως διάδοση ψεύτικης είδησης.Όλοι αφήσαμε τις δουλειές, σημαντικές ή ασήμαντες και καθηλωθήκαμε στην τηλεόραση, να ενημερωθούμε για τον λόγο του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη.
Ο λόγος ήταν μια ανεπιτυχής επέμβαση πλασμαφαίρεσης κατά την διάρκεια της επίσκεψης του σε ένα παραϊατρικό κολαστήριο στην καρδιά της Αθήνας. Ήλπιζε σε μία ανανέωση σε μορφή αποτοξίνωσης, μιας και ετοιμαζόταν πυρετωδώς για την διοργάνωση της συναυλίας του στην Τεχνόπολη για τον εορτασμό των 33 χρόνων στο ελληνικό τραγούδι, στις 20/9 και οι αλμπάνηδες «γιατροί» με μία σωρία λαθών, παραλείψεων, τού αφαίρεσαν την ζωή, με εγκληματική αμέλεια να τον επαναφέρουν ως όφειλαν, για την ειδικότητα τους (αν ήξεραν καν το όνομα του Ιπποκράτη, πόσο μάλλον έναν ουσιώδη όρκο, που εκατομμύρια γιατροί ανά την ανθρωπότητα, σώζουν ανθρώπινες ζωές, επειδή κάθε λέξη από αυτόν, κυλάει στο αίμα τους). Αλλά και για τα υπέρογκα ποσά, που μετάγγιζαν από ανυποψίαστους μελλοντικούς νεκρούς, ώστε να έχουν το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό και τον κατάλληλο εξοπλισμό για ολική επαναφορά.
Σε λίγες κηλίδες αίματος που ανέμεναν νέα ζωή και ανάσταση στο σώμα του άτυχου ερμηνευτή, και αντ’ αυτού, επήλθε ο θάνατος μετά από την τελευταία του φράση, «σβήνω» λίγο πριν σταματήσει η λειτουργία της καρδιάς του για πάντα, με πρώτη ένδειξη συναγερμού του μηχανήματος στις 15:15 πριν καταλήξει δέκα λεπτά αργότερα.
Τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη αποκαλύπτουν την παρουσία ναρκωτικών,ηρεμιστικών, ισχυρών κατασταλτικών ουσιών, ανατρέποντας το αρχικό πόρισμα περί ανακοπής καρδιάς .
Στον οργανισμό του τραγουδιστή ανιχνεύθηκαν προποφόλη, μιδαζολάμη και το αντίδοτο Anexate, θέτοντας υπό έρευνα, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η πλασμαφαίρεση, με απουσία αδρεναλίνης, που του χορηγήθηκε παιδική δόση 0,1 mg αντί ενός 1mg,παρουσία των διασωστών του εκαβ για τα μάτια τους και μόνο. Ήταν πολύ αργά για εκείνον. Είχε ξεψυχήσει μεταξύ άλλων και λόγω υποξίας , παραμένοντας ασφυκτικά χωρίς οξυγόνο με απουσία ενεργού απιδινωτή για ανάκαμψη, γιατί η απόκρυψη των προσωπικών του δεδομένων ενώ ο ίδιος χαροπάλευε, ήταν πιο σημαντική για αυτούς τους δολοφόνους στο να διαφύγουν, ενώ η σωτηρία του ήταν δευτερευούσης προτεραιότητας και σημασίας.
Και το άδικο σφήνωσε μέσα μας σε κάθε κύτταρο. Ο λυγμός, ο θρήνος έγιναν συγκάτοικοι στο δικό μας σώμα εδώ και σαράντα ημέρες. Νιώθω πως θα αργήσει να μας εγκαταλείψει η θλίψη, θα είναι πάντα εκεί, σαν αόρατο σιωπηλό ρεφρέν πόνου, πίσω από κάθε στίχο, μουσική που κατακλύζει κάθε χώρο που τον τραγουδάμε.
Και πάλι όμως, ως θαμώνες των νυχτερινών μαγαζιών που εμφανιζόταν όλα αυτά τα χρόνια, μπορούμε να παρηγορούμαστε με την φωνή του και την ερμηνεία του. Άραγε οι στιχουργοί, οι μουσικοί, οι πιο επιστήθιοι συνεργάτες του, από πού θα μπορούν να πιαστούν για παρηγοριά, όταν στη δημιουργία των «πνευματικών παιδιών τους» σίγησε η μπάσα και εκφραστική φωνή του Γιώργου Μαζωνάκη;
Πολλά είναι τα ερωτήματα της αλληλοκάλυψης ανθρώπων της πολιτικής σκηνής, για την λίστα επισκεπτών από σκοτεινά κυκλώματα βαφτισμένα ως «αφρόκρεμα» της κοινωνίας. Πολλές και οι παρεμβάσεις μεσαζόντων, για να βρεθεί ο Γιώργος Μαζωνάκης την λάθος στιγμή στο λάθος μέρος. Να του κλείσουν το στόμα και να βρεθεί στο προθάλαμο του θανάτου. Άραγε ήταν πληρωμένο συμβόλαιο που εκτελέστηκε με τα χρήματα του ίδιου, όλες τις μέρες που προηγήθηκαν, για λίγο εμποτισμένο αίμα και αναμεμειγμένο με αδρενόχρωμα στα πλαίσια της ανταλλαγής αίματος ,που η ίδια η κομπογιαννίτισσα, διαλαλούσε στο βαμπιρικό περιβάλλον της ότι προσφέρει και όλοι που γνωρίζουν πράττουν πως δεν έχουν ιδέα; Μακάρι να μιλούσαν οι νεκροί, πλην των τοξικολογικών εξετάσεων, στα πλαίσια της ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης, για να οδηγηθούν οι ιθύνοντες, ηθικοί αυτουργοί και εκτελεστές, με τις συνέπειες των πράξεων τους στο εδώλιο.
Μέχρι εδώ σταματούν τα πραγματολογικά στοιχεία της απώλειας του Γιώργου Μαζωνάκη και την θέση τους παίρνει το συναισθηματικό κενό όπως το αποτύπωσε ο Τάκης Μπουγάς με τον πιο σπαρακτικό τρόπο στο στίχο του:
Ένα κενό,
Ένα κενό που μεγαλώνει
μπροστά σε εσένα και τους άλλους
Τους βλέπω όλους αντιπάλους
Ένα κενό,
Ένα κενό που με σκοτώνει
μπροστά σε μένα και σε σένα
και όλα μοιάζουνε στημένα
ένα κενό…
Με την ανακοίνωση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη, η χώρα κηρύχτηκε σε πανελλήνιο πένθος 5 ημερών. Όχι ότι το ζήτησε κάποιος από τους ανύπαρκτους κυβερνητικούς προστάτες, που παρευρέθηκαν στην αγρυπνία του και παρίσταναν τους περιβεβλημένους σωτήρες, στα νίπτωντα χέρια Πόντιων Πιλάτων. Eνστερνίζονταν και τον ρόλο του Ιούδα, που ετοιμάζονταν για επενδύσεις στο χώρο της υγείας και της αισθητικής, με τους δολοφόνους και πιάστηκαν με τα τριάντα αργύρια στις τσέπες, πριν το Γολγοθά της ψυχής του, που δικαίως κηδεύτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου, την μέρα ανύψωσης του Τιμίου Σταυρού. Του βεβαρημένου σταυρού του, για τα οικογενειακά του δεσμά και όχι μόνο.
Η λατρεία του κόσμου, είχε γεμίσει κάθε τετραγωνικό από την παλιά του γειτονιά, στην Νίκαια στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος. Το κύμα θαυμαστών που δεν μπορούσαν να συνέλθουν από το συναισθηματικό σοκ. Με την μουσική στη διαπασών από τα τραγούδια του, έβλεπα τους περαστικούς με δάκρυα στα μάτια. Τις πρώτες μέρες δεν μπορούσαμε να το συνειδητοποιήσουμε, να το χωρέσουμε, κλαίγαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, γιατί ήτανε τραύμα, ψυχική απώλεια. Σα να χάσαμε κάποιον συγγενή μας.
Λες και του είχαμε εμπιστευτεί τα πιο προσωπικά μας κομμάτια.Τα μυστικά των αποτυχημένων σχέσεων μας, να τα φυλάξει στην δική του καρδιά και να τα κάνει τραγούδια. Να τους δώσει ένα ρεφραίν και να τα ερμηνεύσει. Γιατί ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν είναι απλά ένας απλός ερμηνευτής. Υπήρξε ένας μετασχηματιστής του ανθρώπινου πόνου. Τον μετουσίωνε και επέλεγε μουσικά κομμάτια, να συντροφεύσουν τον καημό και την θλίψη και να τα μετουσιώσουν σε βάλσαμο για τους ανθρώπους. Λες και κάθε φορά που ξενυχτούσαμε μαζί του, μουδιάζαμε με το ποτό, τα τραγούδια, εκείνο το κομμάτι μας που αιμορραγούσε και ήθελε αγάπη, τρυφερότητα και αποδοχή όπως ο ίδιος. Και στην ανακοίνωση της απώλειας του, η πληγή εκείνου του χωρισμού ξύπνησε το τραύμα στην επιφανειακή επούλωση του. Και το σοκ μας χτύπησε σαν μανιασμένο τσουνάμι των παλιών ραγισμένων στιγμών.
Ευελπιστώ να του στείλαμε τα καλύτερα μας κομμάτια για συντροφιά, εκεί ψηλά στο αστέρι του για να μην νιώθει μόνος. Τα πιο θεραπευμένα βέλη του έρωτα, χάρη στα τραγούδια της φωνής του. Ακούγοντας τα, απέκτησαν ένα δεύτερο νόημα. Στο μεταξύ δεν έλειψαν και τα παρατράγουδα. Άλλοι καλλιτέχνες που τους απειλούσε η επιτυχία του, βιάστηκαν να το αποκαλέσουν σκοτάδι, κάποιοι άλλοι που τους φώτισε τις πιο γκρίζες μέρες, το αποκαλούν απογύμνωση φωτός. Όπως το ποτέ-ποτέ, παλιόπαιδο θα γίνω, ώρες μικρές, σαν ήμουνα παιδί, οι επιπτώσεις, μα ζω ακόμα, η ζωή μου βήμα κ.ο.κ .
Σκέφτομαι πολλές φορές γιατί δεν διαθέταμε διακοή, να ακούσουμε την μοναξιά του μέσα από τους στίχους, αντί του δικού μας δράματος και να πάμε στο καμαρίνι του, να του δώσουμε μία μεγάλη και σφιχτή αγκαλιά για να κολλήσουμε όλα τα ραγισμένα κομμάτια του, όπως το περιγράφει το ρεφρέν από το παιδί της νύχτας, σε στίχους του Γιώργου Παυριανού.
Παιδί της νύχτας είμαι εγώ
δίχως αγάπη είμ’ εγώ
και σαν αλήτης τριγυρνάω
Παιδί της νύχτας είμαι εγώ
μία ψυχή είμ’ εγώ
μονάχος κλαίω και πονάω
Εν τω μεταξύ, όλες οι κρυφές ανθρωπιστικές του δράσεις, άρχισαν να έρχονται στο φως, μία προς μία και να συγκινούμαστε περισσότερο για αυτή την κατάφορη αδικία. Φαίνεται όσοι ευεργετήθηκαν από την καλοσύνη της ψυχούλας του, το σκοτάδι που τους χτύπησε στον άδικο χαμό του Γιώργου, ήθελαν να το μετατρέψουν σε φως ευγνωμοσύνης. Από που να ξεκινήσω, από την επίσκεψη του στις γυναικείες φυλακές κορυδαλλού, που θα συμβάλλει πολύ στην διαιώνιση της τιμωρίας της δολοφόνου του, Ιωάννας Γάκα, γιατί κάθε καλή πράξη έχει το θεό της. Τι να πρώτο θυμηθείς; Εκείνες τις μέρες που μαγείρεψε για τους αστέγους στο πλευρό της κοινωνικής κουζίνας του Κωνσταντίνου Πολυχρονόπουλου; Την νύχτα που τραγούδησε στο λιμάνι του Πειραιά για εκείνους;Όλους τους γεμάτους φακέλους με χρήματα που δώριζε σε όσους είχαν ανάγκη. Στο τηλεφώνημα που έκανε, για να σμίξει ένας πατέρας που μάλωσε με την κόρη του μέσα στο μαγαζί που τραγουδούσε. Μία καλή του πράξη που με συγκίνησε βαθιά ανάμεσα στις τόσες άλλες, είναι η αγκαλιά υποστήριξης στον Γιάννη Σεβδικαλή, έναν σερβιτόρο στο μαγαζί του, που έχασε τα πόδια του σε ατύχημα με τρένο, που τον διαπέρασε στις ράγες του Βοτανικού και ο εκλιπών Γιώργος Μαζωνάκης, τον θεωρούσε “ηρώα του” αποτελώντας φυσικά και ο ίδιος αυτόν τον χαρισματικό τίτλο για την άλλη πλευρά. Βλέποντας το παλικάρι στο βιντεοκλίπ «ένα θαύμα», απόρησα που γνωριζόντουσαν και φυσικά δεν άργησα να κάνω την σύνδεση της γνωριμίας τους, αφού ο Γιάννης τότε μιλούσε ανωνύμως για έναν ευεργέτη που τον στήριξε σε όλα, μαζί με την σύντροφο του Σοφία Κουρτίδου και δεν θα ομολογούσε την ταυτότητα του, αν δεν έφευγε από την ζωή ο Γιώργος Μαζωνάκης.
Μπορείς να παρακολουθήσεις το βιντεοκλιπ του εδώ
Το ξαφνικό φευγιό του, μας θύμισε την άδικη απώλεια και ενός άλλου ερμηνευτή, αυτοδίδακτου τραγουδοποιού για τα τέσσερα χρόνια, που μας έκανε την τιμή να τον μάθουμε, όταν τραγουδούσε με την κιθάρα του, από το σαλόνι του σπιτιού του και τέσσερα χρόνια αργότερα, σκηνοθετήθηκε τεχνηέντως ο θάνατος του με ένα αυτοσχέδιο τροχαίο με δανεικό τζιπ. Σαν αποστολή ψυχής είχε και εκείνος να ξεσκεπάσει το σκοτεινό σύστημα της μασονίας, στο χώρο της δισκογραφίας, που ανέμενε θυσίες για αναγνώριση και δόξα. Όμως έλαμπε πολύ, απείλησε με την δημοτικότητα του, εξαρτώμενους και σκοτεινούς «καλλιτέχνες» και έπρεπε να σβήσει πρόωρα και να μην δει τα είδη της μουσικής να ενώνονται και να μην διαχωρίζονται. Μία υπόσχεση που έδωσε ο Γιώργος Μαζωνάκης στην ψυχή του, μιας και ήταν αληθινοί φίλοι από τον ίδιο αστερισμό ψυχών, πως θα τα καταφέρει να το πράξει και όλοι να παραδεχτούν την αγάπη του για το μπουζούκι, το λαϊκό τραγούδι με ραπ συνεργασίες όπως οι going through, o Αpon, ο Arashe κλπ. Το πάντρεμα της κλασικής μουσικής με λαϊκό στίχο. Και όποια και να είναι η μουσική καταβολή των θαυμαστών του σε ευρύτερο πεδίο, από ποπ μέχρι heavy metal, τον παραδέχτηκαν όλοι ως αυτόφωτο καλλιτέχνη, που ήξερε να ενώνει διαφορετικά μουσικά ρεύματα.
Τραγουδώντας από τα δεκαπέντε του, δεν δίστασε να μπει ως κριτής σε διαγωνισμό διάκρισης ταλέντων στο voice και να αφήσει το στίγμα του, την αυθεντικότητά του για το ρεπερτόριο, την ποιότητα, το ήθος του, και την ευγένεια της υπόκλισης του, προς τα νέα παιδιά που αναζητούσαν ένα μέντορα. Από τις πιο συγκινητικές στιγμές του σόου, ήταν όταν μία παίκτρια από την ομάδα του, team Μαζώ, του έδωσε να κρατήσει την μπέμπα της, που τον κοίταγε με τα μεγάλα της μάτια και ξαφνικά, η τόση θλίψη που είχε μετά τον ακούσιο εγκλεισμό του στο Δρομοκαϊτειο, μεταμορφώθηκε σε χαρά και λατρεία και ζήτησε από την μητέρα του να την βαφτίσει εκείνος. Αργότερα μάθαμε πόσο αγκάλιασε αυτή την κοπέλα με το παιδάκι της, που δεν πρόλαβε να την βαφτίσει και τους ζητούσε να έρθουν να μείνουν στο άδειο του σπίτι και να το γεμίσουν με αγάπη.
Πόσο του έλειπε η αγάπη. Και σπάραξα στην ιδέα ότι πέθανε ολομόναχος. Αβοήθητος. Χωρίς κανέναν δικό του άνθρωπο να του κρατήσει το χέρι τις τελευταίες του στιγμές.
Από βίντεο σε βίντεο, λίγο παρηγορούμαστε να τον παρακολουθούμε και να τον θαυμάζουμε για τις μαγειρικές του προτιμήσεις , τις στυλιστικές του επιδείξεις και τις αυθόρμητες στιγμές της διαφορετικότητας του.
Μένοντας εστιασμένη στο μεγαλείο της καλοσύνης και της γλυκύτητας του, χωρίς ποτέ να το επιδιώκει, είδαμε μάσκες επιφανών καλλιτεχνών, να πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα, μιλώντας για σκοτάδια από τα πάθη του.
Ποιος είπε ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένα αδύναμο πλάσμα γεμάτος πάθη ;Είχε ψυχή μικρού παιδιού, που κατά την αναχώρηση της έχει μετατρέψει ένα σάπιο σύστημα σε παραλήρημα!Όλοι τρέμουν για τις αλήθειες που θα τους φέρουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, ελπίζοντας όμως να συμβεί. Δεν ήταν ο ένας που τους πείραξε, ήταν ο ένας που θα τους εκθέσει.
Και όσο περνούν οι μέρες εκτός από ηθική δικαιοσύνη,εμείς θα επιζητούμε τη σύνδεση της ανθρώπινης υπόστασης του. Την απουσία του έξω από όποιο βίντεοκλιπ, reel, την συνειδητοποιηση οτι ο Γιώργος όμως δεν θα είναι εδώ. Θ’ακούμε ένα τραγούδι, και δεν το ακούει πια μαζί μας. Η απουσία του έχει απλώσει τα πλοκάμια της μέσα στις ψυχές μας και μας ρουφάει, για όλο το άδικο που διέπει την απώλεια του. Και κάθε μέρα που περνάει, διαπιστώνουμε πόσο σπουδαίος άνθρωπος ήταν. Πόσο ψυχούλα, και είναι αυτό ακριβώς, ότι ένας τέτοιος άνθρωπος θα λείπει από τον κόσμο μας. Το μικρό μας σύμπαν!
Συμπληρώνοντας την 40η μέρα του θανάτου του από μία κτηνώδη προσωπικότητα που του τράβηξε το φυτίλι στο καντήλι του, που όχι, δεν ήταν ακόμα η ώρα του να σβήσει, ακούω ένα απόσπασμα από το κομμάτι «η ζωή μου βήμα» σε στίχους και μουσική του Γιώργου Σαμπάνη, και ακόμα δεν μπορώ να συμφιλιωθώ πλήρως με το πέρασμα του.
Δεν ξέρει ο άνθρωπος
τι δεν τον περιμένει και ονειροπολεί
Στήνει παγίδες μοναχός και μέσα μπαίνει
Για μία ελπίδα ζει.
Η ζωή μου βήμα
Πίσω και μπροστά
Πρώτα είναι το θύμα
Και ο φονιάς μετά.
Η ζωή μου πέτρα
Σε βαθύ γκρεμό
Και όμως λέει η ψεύτρα
Πώς θα σηκωθώ…
Εν κατακλείδι, κοιτάζοντας το γαλανό του βλέμμα, επιστρέφω στην πεποίθηση που είχα πάντα απ’ όταν παρακολουθούσα, στις αρχές της καριέρας του το μακρινό 1993, το βιντεοκλίπ με τα μάτια να το λες, ότι αυτό το αγόρι ήταν ενσαρκωμένος άγγελος.
Και να που επιβεβαιώθηκα, με ένα πλήθος αριθμολογικών συμπτώσεων πως είχε ένα ισχυρό ψυχικό συμβόλαιο, που ήθελε να διακοπεί στις 9/9 για να γαληνέψει στην ηλικία των 54 ετών (5+4= 9).
Πήγε ψηλά, είμαι σίγουρη γιατί πάντα εκεί ήταν η θέση του. Στο αστέρι του, στο Θεό, που διατυμπάνιζε την πίστη του, στην αγάπη, στην ανιδιοτελή υπηρεσία που κρατούσε όμως κρυφή.
Θα μας λείπεις πάντα Γιώργο!
Μπορούμε όμως να συνεχίσουμε το έργο των καλών σου πράξεων κάθε φορά που ακούμε την φωνή σου. Να κρατάμε την καρδιά μας ανοιχτή και να συνδεόμαστε στα μύχια της ψυχής μας, με την αγάπη και την προσφορά σου.
Ας κάνουμε το κάθε σου τραγούδι ένα μάντρα προσευχής και υλοποίησης καλοσύνης.
Να είναι τα χέρια μας η προέκταση της δικής σου αγκαλιάς για τους απόρους και τους βασανισμένους.
Αυτό που έχει σημασία πια, είναι όπως τον τραγουδάμε δυνατά, έτσι να στέλνουμε φως στην ψυχή του.
Μα να τον ευγνωμονούμε αιωνίως, για αυτή την αναταραχή στην ανυπαρξία των αυτονόητων σε ένα σάπιο σύστημα.
Μετά απο 33 χρόνια, μας συστήθηκες πίσω απο την φήμη σου.
Σε λένε Γιώργο, και έχεις μάθει να αγαπάς.
Με τα μάτια σου μας το είπες. Με την καρδιά σου μας το απέδειξες.
Καλό ταξίδι αγόρι μου.
Σε ευχαριστούμε για όλα.
Αναπαύσου εν ειρήνη, στην παλιά σου γειτονιά.
Και κάποιο βράδυ του Σαββάτου, εκεί ψηλά,
άκου την καρδιά μας, να σου το τραγουδά… .
Κωνσταντίνα Δήμου
