Μπορεί να σου έχει συμβεί να σαμποτάρεις τον εαυτό σου και μάλιστα την εποχή που ζούμε πολλοί άνθρωποι ολισθαίνουν προς αυτήν την αδυναμία προσωπικής εξέλιξης ως προς την υλοποίηση στόχων. Υπάρχουν όμως και άλλοι άνθρωποι (συμπεριλαμβανόμενου και του εαυτού μου) που η εξέλιξη καθαυτή μέσω διεργασιών και εκπλήρωση στόχων οδηγούν στην αυτομαστίγωση.

Οι τρόποι μπορεί να ποικίλουν, φερ’ειπείν η υπερβολική εκτόνωση στο γυμναστήριο αψηφώντας τις προτροπές τους γυμναστή ακολουθώντας ένα τακτικό πρόγραμμα άσκησης σε συνδυασμό με την διατροφή και ο ασκούμενος να θεωρεί το στόχο του μήνα ως στόχο της εβδομάδας και να θέτει τον εαυτό του σε υπερβάσεις.

Τι γίνεται όμως με μία δημιουργική διαδικασία; Όπως η ένταξη ενός εκκολαπτόμενου συγγραφέα σε μια ομάδα δημιουργικής γραφής που αναζητάει έναν δάσκαλο  καθοδήγησης να γράψει το μυθιστόρημα που επιθυμεί διακαώς; Ακόμα και αν είναι το δεύτερο του και ο δάσκαλος ο τρίτος ή τέταρτος κατά σειρά;

Η συγγραφή ενός πονήματος συνδυάζει πολλά ερεθίσματα όπως η έκθεση σε αναγνώσεις μυθιστορημάτων, ποιημάτων αλλά και η τακτική πρακτική γραφής κειμένων μικρής φόρμας, όπως ένα ποίημα, ένα στιχούργημα,αφήγημα μπονσάι, ένα διήγημα, μονόπρακτο θεατρικό έργο μέχρι την τελική εκδοχή ενός μυθιστορήματος κ.ο.κ.

Γιατί όπως η γυμναστική γυμνάζει κάποιους μύες έτσι και η συγγραφή τροφοδοτεί κάποιους άλλους μύες προσπάθειας και απαιτεί επανάληψη για ένα καλό αποτέλεσμα.

Η αναζήτηση ενός καλού ή μέτριου δασκάλου είναι η απόρροια της εσωτερικής φωνής μες το μυαλό του συγγραφέα.

Έδώ και μερικούς μήνες λοιπόν,θέλησα να ενταχθώ στο κύκλο δημιουργικής γραφής ενός γνωστού μου συγγραφέα που είχα διαβάσει πονήματα του στο παρελθόν και μου άρεσε το ύφος γραφής του(το όνομα του δεν θα αναφερθεί όχι γιατί είναι κακός συγγραφέας ή δάσκαλος και δεν χρίζει σχετικής αναφοράς αλλά γιατί το μάθημα που έπρεπε να πάρω από εκείνον το διδάχτηκα χωρίς απαραίτητα να δεχθώ και τις πιο σωστές συμβουλές γραφής για το δικό μου λυρικό ύφος ).

Όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα ήμουν μέσα σε μία ομάδα αρκετά προχωρημένων συμμαθητών που μετά από δείγμα γραφής μου κατ’ ιδίαν στο δάσκαλο με το θάρρος της γνωριμίας μας, ενέκρινε το αποτέλεσμα για μη αρχάριο αρά πιο προχωρημένο επίπεδο και στο πέρας κάθε εβδομάδας, έστελνα το κειμενό μου ηλεκτρονικά όπως όλοι, συνημμένα στο mail του για να δεχθούμε τα σχόλια του για ένα διήγημα χιλίων λέξεων περίπου.

Δεν είχα γνώση τι κλίμα επικρατούσε πριν την συμμετοχή μου εκεί και στα πόσα «όχι», «δεν μου αρέσει», στις πόσες κόκκινες γραμμές ή παραγράφους από μελάνι διόρθωσης ένας λάτρης της γραφής ταπεινώνεται, λοξοδρομεί ή συνεχίζει να κωπηλατεί προς τον ωκεανό των λέξεων και των νοημάτων. Πάντως η συμμετοχή μου μεταμόρφωσε έναν άνθρωπο που θαύμαζα, σ’ ένα στεγνό άνθρωπο από συναισθήματα και συγκινήσεις που με απομάκρυνε από την ακτή της συγγραφής. Στο ύφος που ο ίδιος απαιτούσε.

Η πρώτη κακή εντύπωση παρέμενε η ίδια για το ύφος, το μήκος κύματος μου καθώς και το προφίλ των χαρακτήρων μου όλες τις εβδομάδες. Σαν να τιμωρούμουν που αντι να μπω στο τμήμα αρχαρίων, εγκριθηκα για το προχωρημένο λες και δεν είχαν υπάρξει αληθινοί δασκαλοι στο δρόμο μου και έπρεπε εκείνος να είναι ο μόνος λαμπαδοδρόμος που θα μου έφερνε το φως. Και έτσι με αυστηρή κριτική για τους διαλόγους, οι χίλιες λέξεις μειώνονταν σε λιγότερο αριθμό αλλά περισσότερες αρνητικές παρατηρήσεις. Σαφώς και δεν προσεγγίζω τους κόλακες με τα καλά λόγια αλλά τους συνειδητοποιημένους οδηγούς που δεν θεωρούν τους εαυτούς δασκάλους αλλά εκπαιδευονται μέσα από την εμπειρία συγγραφής ισότιμα.

Ήμουν η μαύρη κουκίδα στην τέλεια χρωματική αρμονία της τάξης. Οι απλές κόλλες αναφοράς των άλλων γραμμένες με όμορφες φράσεις, μετατράπηκαν σε λαπτοπ, και το δικό μου σημειωματάριο έχανε μία προς μία τις σελίδες αισιοδοξίας.  Αν έκλεινα τα μάτια έβλεπα την κηλιδωμένη σκισμένη σελίδα περιγραφής του συγγραφικού μου χαρακτήρα  δίπλα σε καταξιωμένους συγγραφείς, που και αυτοί φυσικά προσπαθούσαν να ανέβουν στα μάτια του, που είχε διαβάσει πάρα πολλά βιβλία και προσδοκούσε να γίνουν και οι ίδιοι, ότι είχε διαβάσει, και τους κατεύθυνε προς τα εκεί σαν μαθητές του. Στο ύφος, στη γλώσσα και στα νοήματα που επιθυμούσε να τους φέρει για να νιώθει χρήσιμος μέσα στην διδασκαλία. Τα βέλη της συναισθηματικής του τελειότητας ή ατέλειας τα έστελνε από βλέμμα σε βλέμμα των συμμετεχόντων που τα εκτίναξαν πάνω μου, γιατί ξαφνικά σε εκείνο το κύκλο γραφής είχαν όλοι μετατραπεί σε Umberto Εco και Ντοστογιέφσκι.

Δεν γράφω όλα τα παραπάνω γιατί πληγώθηκα από τον ίδιο και τους οπαδούς του, αλλά ακόμα και αν είναι έτσι, είναι γιατί πλήγωσα η ίδια τον εαυτό μου για να ανήκω σε μία ομάδα ξεχνώντας την ουσία μου, που για μία εποικοδομητική κριτική έμπαινα εθελοντικά σε ένα κρεβάτι του Προκρούστη και αυτοτραυματιζόμουν για να ταιριάζω, σε μία ρηχά συναισθηματική έκφραση που πληρούσε τους όρους της δικής του όμορφης λογοτεχνίας αλλά όχι της δικής μου προσωπικής έκφρασης.

Δεκατέσσερις συμμαθητές μέσα στο τμήμα και κανένα κείμενο τους δεν αποτέλεσε χρονικό γνωριμίας για εμένα με τους ίδιους. Συστήθηκαν με λέξεις μα όχι με αλήθειες. Ενώ τις δικές μου τις κατέθεσα σε λευκές και ροζ σελίδες και απορρίφθηκα ως ήρωας και χαρακτήρας. Γιατί πρωτίστως για εμένα, η συγγραφή στη λογοτεχνία και στο θέατρο σχετίζεται με την εκθέση και όχι απόλυτα με την έκφραση,  ομοίως και είμαι άνθρωπος που προσπαθώ ν’ αγγίξω τον συναισθηματικό ωκεανό όσων δεν έχω παραδεχθεί με φράσεις και νοήματα μα το ταξίδι μου σε αυτό το είδος της ξύλινης λογοτεχνίας έφτασε στο τέλος του.

Βασανιζόμουν κάθε εβδομάδα για το αν θα φύγω ή θα μείνω μέχρι να θιχτεί το ύφος, ο διάλογος ενός πολυαγαπημένου χαρακτήρα που θεωρώ πως γράφτηκε για να με θεραπεύσει και έτσι συνειδητοποιησα πως το δικό του τραύμα είναι η αποδοχή στους χαρακτήρες που τον πλαισιώνουν και το αναζητούσε από εμάς ενώ η δική μου θεραπεία είναι το ροζ μελάνι της καρδιάς κάτι που ο ίδιος δεν ήθελε να προσεγγίσει. Και αν κλείνει η μία πόρτα εσωτερικά, θα ανοίξει κάποια άλλη, σε μία καλύτερη ομάδα.

Αν αξίζεις λοιπόν θα βρεις αυτόν που σε αναγνωρίζει γιατί μέσα από εσένα αντικρίζει την αξία του.

Αν δεν αξίζεις, άλλαξε την εσωτερική φωνή σου.

Το δεν, είναι μόνο στο μυαλό και σε καμία φράση.

Όταν σαμποτάρεις και επιπλήττεις τον εαυτό σου, έλκεις τον δασκαλό σου, μέχρι μία μέρα να ξυπνήσεις και αυτοί οι σπόροι που με αδημονία έσπειρες μέσα στο υποσυνειδητό σου, ν’ανθίσουν σε λουλούδια που θα μυρίζουν με το άρωμα σου. Την αξία σου.

Κωνσταντίνα

To περιεχόμενο αυτού του site αποτελεί προσωπική πνευματική ιδιοκτησία. Συνεπώς, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ οποιαδήποτε αναδημοσίευση, αντιγραφή ή τροποποίησή του χωρίς τη συγκατάθεσή μου. Επικοινωνήστε μαζί μας για έγκριση αν ενδιαφέρεστε για αναδημοσίευση σε άλλο site.