Ένα είναι το ταξίδι. Ότι μας επιστρέφει πίσω στην αγάπη.

Το σκεφτόμουν σήμερα το πρωί ενώ κοιταζόμουν στον καθρέφτη, ξεκινώντας μία νέα καθημερινή πρακτική που σύστησε ο Anthony Robbins μέσα από το κομμάτι του life coaching, ένα ταξίδι προς τους άλλους μα και πάλι πίσω στον εαυτό που ξεκίνησα μαζί του.

Και ενώ μπορούμε κάθε μέρα να λέμε στον εαυτό μας πόσο τον αγαπάμε και πόσο τον θαυμάζουμε, το βλέμμα στον καθρέφτη δραπετεύει  από την χαρά που θέλεις να τους φέρεις και αγκιστρώνεται στης θλίψεως το βλέμμα.

Ακόμα και αν είναι η αποστολή από το σχέδιο της ζωής , αλήθεια πώς μοιράζουμε τις σταγόνες της ευτυχίας σε δανεικά ποτήρια και την αδειάζουμε από το ποτήρι το δικό μας σαν να είναι δεδομένο ότι θα είναι πάντα τόσο γεμάτο για να πίνουμε μέχρι να ξεχειλίσει;

Ας μην λησμονούμε ότι ήρθαμε σε αυτό τον κόσμο γνωρίζοντας το τι αξίζουμε, το πώς να μας φροντίζουμε ακόμα και αν κάποιες φορές στοχεύουμε προς την προσφορά της και την ανιδιοτέλεια. Μεγαλώνοντας όμως ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον διαχωρισμό.

Από τους άλλους για να θυμόμαστε πως έχουμε αποκολληθεί από τον εαυτό μας μα πάνω απ’ όλα από την πηγή της ενέργειας της αγάπης.

Πολλοί από εμάς κολλάμε αυτή την σχισμή με πρόχειρες κόλλες από σχέσεις που παρέχουν συναισθηματική ασφάλεια δημιουργώντας μία ζώνη άνεσης μα όχι πάντα πληρότητα. Ενώ οι περισσότεροι έχουμε μάθει πώς να αποφεύγουμε οποιαδήποτε πράξη, σκέψη ή δράση που μπορεί να επιφέρει πόνο ως αποτέλεσμα των επιλογών μας.

Και όλα αυτά τα επιδιώκουμε στην αναζήτηση αναγνώρισης της προσωπικής μας αξίας. Και μοιραζόμαστε σε κομμάτια διχάζοντας τον εαυτό μας μόνο και μόνο για να ταυτιστούμε με ρόλους που επιζητούν οι άλλοι από εμάς, όπως η κοινωνία, οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι και ο ερωτικός μας σύντροφος κ.ο.κ. Πράττοντας αυτό, κλείνουμε τα αυτιά σε ανεπαίσθητους ήχους, ως ψίθυρος του εσώτερου παιδιού μας, το μικρό παιδί που κρύβουμε επιτηδευμένα από τους άλλους μα και από εμάς, για να μην εκφράσει τις ανάγκες του, όπως το να ακολουθούμε το ένστικτό μας, ένα εκ των οποίων είναι και η διαίσθηση.

Στο σχολείο, μας λένε συχνά να μην συνεργαζόμαστε (αυτό είναι εξαπάτηση). Μας είπαν να καθίσουμε και να είμαστε ήσυχοι (και να μάθουμε από εκείνους που ξέρουν καλύτερα). Μας είπαν να μελετήσουμε και να θυμηθούμε τα πράγματα από μνήμης (να μην αξιοποιήσουμε τη σοφία, τη διαίσθηση ή τη δημιουργικότητά μας).

Ωστόσο, ως άνθρωποι – είμαστε γεννημένοι για να δημιουργούμε δίκτυα σχέσεων μα και συνεργασίας. Είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε ως κοινωνία μεταξύ μας. Σχεδιάσαμε να μαθαίνουμε από τον εξωτερικό κόσμο και στη συνέχεια να το φιλτράρουμε μέσω της εσωτερικής μας σοφίας και αντιστρόφως.

Μα μην κατηγορήσετε την αντίθεση ή τις επώδυνες εμπειρίες. Ήταν εκεί για να σας βοηθήσουν να αποκτήσετε σαφήνεια, σοφία και μεγαλύτερη κατανόηση. Ήταν εκεί για να σας υποστηρίξουν στην επέκταση, την ανάπτυξη και τη γνώση του τι θέλετε σε βαθύ βασικό επίπεδο. Ήταν εκεί για να σας βοηθήσουν να επικεντρωθείτε ώστε να μπορείτε να δείτε τι έχει πραγματικά σημασία. Δείτε τα, αλλά στη συνέχεια επιλέξτε να δείτε το μάθημα που σας έφεραν. Δηλαδή, γυρίστε το άλλο μάγουλο. Εδώ είναι το πράγμα.

Έχετε ποτέ μόνο μια πυξίδα: τα συναισθήματά σας.Σας καθοδηγούν πάντα. Όταν κοιτάς τον εαυτό σου από την αντίληψη της αγάπης, νιώθεις καλά.

Όταν πιστεύετε, εμπιστεύεστε και μιλάτε με έναν καλό τρόπο, αισθάνεστε καλά. Όταν κοιτάς τους άλλους και τους αγαπάς για ποιοι είναι, νιώθεις καλά.

Αυτή είναι η καθημερινή μας πρόκληση. Να κοιτάξουμε πέρα από κάθε διδακτικό σφάλμα, διαχωρισμό και φόβο. Να επιλέγετε ενεργά την αγάπη, την ένταξη και τη συνεργασία μέσα σε ομάδες. Σε μικρές και μεγάλες περιπτώσεις.

Να επιστρέφω στην αγάπη ξανά και ξανά σαν να είναι αυτοσκοπός, σαν να είναι το πιο σίγουρο λιμάνι ανάμεσα σε ταξίδια που γέννησαν τρικυμίες.

Ακόμα κι αν είχατε την καρδιά σας σπασμένη σε χίλια κομμάτια. Ακόμα κι αν είστε κουρασμένοι, τραυματισμένοι και εξαντλημένοι. Ακόμα κι αν δεν νομίζετε ότι έχετε την υπομονή ή την ενέργεια – επιλέξτε άλλη μία φορά.  Γιατί αυτό είναι το ταξίδι μας. Ένα ταξίδι πίσω στην αγάπη. Μπορούμε μέσα της να ταξιδεύουμε συχνά. Δες εδώ τον τρόπο.

Μα και το πιο ουσιαστικό ταξίδι είναι εκείνο που η ο πηγαιμός, ο προορισμός και η επιστροφή βρίσκονται σε μία καρδιά που ξέρει να αγαπάει. Την δική σου.

Από την Κωνσταντίνα Δήμου